Een dag uit het leven van

Ik kan me voorstellen dat jullie je afvragen hoe een dag in Bolivia er uitziet. Welnu. Ik sta op rond een uur of zeven. (veel te vroeg naar mijn goesting). Vervolgens ontbijt ik, na Negro de keuken uit te hebben gewerkt, welteverstaan, en rond een uur of 8 gaat de bel. Dat is Mario Jorge, de Chauffeur van mijn grootvader. Inderdaad, de familie Ampuero wordt door een chauffeur in een geblindeerde wagen naar school gereden. Ik voel me er niet altijd even goed bij, maar soit. School begint om 25 na 8. In de winter. Sinds vorige week moet ik al om 10 vóór 8 aan de schoolpoort staan. Het uurrooster wisselt namelijk wanneer de lente nadert. Ik moet toegeven dat ik niet echt opgezet ben met dit systeem, maar ach, school eindigt ook om half één dus ik moet niet klagen.
Als mijn klasgenoten elkaar 's ochtends begroeten, geven ze elkaar een kus. Daar moest ik in het begin even aan wennen, maar ondertussen zoen ik naar hartelust mee. Iedere maandag is er een soort van 'opening van de week'. Dan komt de hele school samen, zingen ze het volkslied, wordt de vlag gehesen en zegt de directeur dat we braaf moeten zijn. Helaas ontbeert het de man aan autoriteit en neemt geen enkele leerling hem serieus. Met als gevolg dat iedere les met een kwartier vertraging begint. Wel, het hangt een beetje van de leerkracht af. Die van wiskunde krijgt de klas meteen stil, die van fysica moet versterking vragen bij de hoogste instanties, namelijk de eigenares van de school, om zijn les te kunnen geven. Bij momenten vind ik dit hylarisch, anders ook wel intriest.
Naast wiskunde en fysica zijn de vakken die ik heb chemie, literatura (Spaans), aardrijkskunde, biologie, filosofie, kunst, muziek en iets met politiek. In feite werk ik enkel bij wiskunde actief mee. Voor de rest zit ik wat te lezen, te schrijven of te staren. De laatste bel is iedere dag weer en verlossing.
Om half één pikt Jacque ons op en rijden we naar huis voor het middageten, bereidt door Rosita, die overigens goed kan koken. Na het eten ga ik naar mijn kamer en houdt een siesta. Om twee uur vertek ik naar de Spaanse les. Ik neem de micro, da's een soort van bus met normaal gezien plaats voor een man of twintig, maar rond het spitsuur is er ineens plaats voor een man of veertig. Er zijn geen haltes, je steekt gewoon je hand op en als je wil afstappen moet je '¡Parada!' roepen. (Spaans voor halte). De micro is spotgoedkoop. Het kost slechts 1 Boliviano (10 cent), eender waar je naartoe gaat.
De Spaanse les valt goed mee. Het is bij mijn counsler (de persoon waar ik naartoe kan met problemen of vragen) Pedro thuis en ik volg de lessen samen met Liv, het meisje uit Duitsland. Voor de les begint babbelen we een beetje over vanalles en de laatste tijd maken Liv en ik er een sport van om Pedro zo lang mogelijk aan de praat te houden, zodat we niet aan die gehate werkwoorden moeten beginnen.
Na de Spaanse les ga ik naar huis of de stad in, dat hangt er van af. Om zes uur ga ik soms naar de Plaza. Dat is de plek waar de complete jeugd van Sucre iedere avond samenkomt om elkaar de nieuwste roddels te vertellen, liefjes te zoeken of te dumpen, plannen te maken voor het weekend of gewoon om te kijken en bekeken te worden. 't Is voor mij een beetje vreemd om te zien, maar op die manier kent iedereen wel iedereen.
Na een tijd neem ik de micro terug naar huis en eet wat. Vaak komt mijn familie pas tegen een uur of negen binnen gevallen, maar ach, ze hebben ook zo'n druk leven. Ik kijk wat tv, lees wat, luister wat muziek en geniet van het prachtige uitzicht dat ik heb vanuit mijn kamer en tegen een uur of elf kruip ik onder de wol.
Hoewel mijn dagen hier een soort van routine zijn, is toch iedere dag anders. Elke dag zie of leer ik wel iets nieuws en hoewel sommige momenten wel een eeuwigheid lijken te duren (vooral de uren op school) vliegt de tijd. Stel je voor, het is al bijna september.
Zo, ik nu hebben jullie hopelijk een beetje een beeld van een (week)dag in Bolivia. Volgende keer vertel ik hoe de weekends verlopen. Een hoop opwindender, dat kan ik je wel vertellen:D

¡Hasta luego!