Familie en meer van dat leuks

Delgado is de naam van mijn nieuwe familie. Da's Spaans voor slank. En mijn zussen zijn dan ook stuk voor stuk prachtige meisjes. Zowel vanbinnen als vanbuiten. Van oud naar jong heten ze Lis, Mariely, Anais, Alejandra en Daniella. Het heeft mij 4 volle dagen gekost om hun namen vanbuiten te leren, maar ondertussen kan ik ze toch wel uit elkaar houden. Mijn pa heet Luis, is burgerlijk ingenieur en heeft een constructiebedrijfje waarin ongeveer 60 man tewerk is gesteld. Mijn ma, Marialus, is huisvrouw. Zij probeert dit gibberende nest vrouwen een beetje in goede banen te leiden.
Waar de Ampuro's meer als een soort van hotel vol pension waren, heeft deze familie mij meteen opgenomen. Ik word overal in betrokken en mijn zussen sleuren mij van hot naar her. Dat brengt ook wel met zich mee dat ik mij aan de familieregels moet houden. Op tijd thuis zijn dus, niet te laat uitgaan, niet te veel drinken en altijd laten weten waar je bent. Het koud zweet brak me een beetje uit toen Lis me vertelde dat ik maar 1 keer in de maand mocht uitgaan. Maar mijn pa blijkt voor rede vatbaar, met als gevolg dat ik dit weekend toch weer vrijdag én zaterdag ben uitgeweest.
Vrijdag is Silke (meisje van Potosí) aangekomen, want 's avonds speelde een groepje vrienden van haar in het openluchttheater hier in Sucre. Cumbia spelen ze. Da's een muziekgenre dat hier geweldig populair is bij de jeugd. Het optreden van de jongens viel wel mee. Maar na hen volgde een Argentijnse groep, en dat was toch wel andere koek. Die mannen hadden een hele band bij, inclusief trompetist, saksofonist, accordeonspeler en meer van dat leuks. En aangezien wij ons geprofileerd hadden als groupies van de vorige band, mochten wij het hele concert van op het podium gadeslaan. Leute!
Zaterdag was mijn oma jarig. Allen naar het feest dus. We kregen pikante kip en tong op ons bord (ik heb het nu niet over de vis) en als nagerecht was er een lekkere taart met flan en koek. 's Avonds zijn we dan met mijn zusjes naar de disco gegaan. Maar niet voordat we ons compleet hadden opgemaakt natuurlijk. Om negen uur is Lis begonnen iedereen te schminken, om elf uur konden we eindelijk de deur uit. Ik zag er uit als een of andere bimbo, maar de rest vond het blijkbaar wel geslaagd. Foto's volgen later, beloofd.
Volgend weekend zal het ook feesten worden. Dan is het namelijk carnaval. Eerst ga ik met Silke naar Oruro, wat een gigantisch feest moet worden, en na Oruro ga ik onmiddelijk door naar Padilla, een klein dorpje waar mijn familie ieder jaar gaat feesten. En als ik mijn zussen moet geloven dan is het ook daar dolletjes:D. Tegen dat we dan terug in Sucre zijn zit februari en dus ook mijn ondertussen al vier maanden durende vakantie er op. Ik heb momenteel nog geen enkel idee hoe ik er ooit weer in ga slagen om vroeger als negen uur op te staan (de vorige keer dat ik het probeerde had ik een halve dag stekende koppijn) maar ach, ik kan niet blijven feesten. Of wel?:b
grande beso!