Feliz año nuevo!

Gelukkig nieuwjaar allemaal. Hopelijk knalde de champagne vrolijk en werd er een hele hoop vuurwerk afgestoken. Hier anders wel. En ik moet zeggen, vuurwerk bekijken in t-shirt en met palmbomen op de voorgrond, het is eens wat anders.
Het nieuwe jaar heb ik overigens al goed ingezet. De tweede januari ben ik naar Potosí vertokken, eens de rijkste en dichtstbevolkte stad ter wereld. Potosí ligt op een hoogt van 4200 meter en dankt haar rijkdom aan de Cerro Rico, de berg die over de stad waakt. Met het zilver dat men door de jaren heen uit deze berg heeft gehaald, zou men een vierbaans autoweg kunnen aanleggen van Potosí tot in Spanje. Kun je je indenken. Nu is Potosí vooral een stad van vergane glorie. De straatjes zijn er smal en stijl, het is er koud en het regent er vaak. Hoewel ooit de rijkste stad ter wereld is het grootste deel van de bevolking er arm. Maar op de boulevard kent iedereen iedereen, er zijn gezellige cafeetjes en een paar van de meest waardevolle musea van Bolivia zijn hier gevestigd.
Ik heb hier de mijnen bezocht. Een intense ervaring. Het besef dat eeuwenlang mensen dag in dag uit in die nauwe, stoffige en verstikkend hete gangetjes hebben gewerkt en nog steeds werken zet je wel weer met beide voeten op de grond. De Cerro Rico wordt niet voor niets "de berg die mannen eet" genoemd. Wie hier meer over wil weten moet zeker eens de Duitse documentaire "The devils miner" bekijken, die gaat over de kinderen die in de mijnen werken.
Van het koude en regenachtige Potosí ben ik dan doorgereis naar Uyuni, bekend voor zijn zoutmeer, het grootste ter wereld. Ik ben dan op een driedaagse trip vertrokken met een jeep, een geweldige reis. Eerst hebben we de Salar, de zoutvlakte, bezocht. Die stond voor zo'n centimeter of tien onder water, wat een prachig zicht was. De wolken werden weerspiegeld door het water, waar door het leek alsof je op lucht liep. Onaards en wonderschoon is het er. De hopen foto's die ik van de reis heb gemaakt volgen later.
Na de Salar zijn we naar een treinkerkhof geweest, om na een reis van een uur of drie aan te komen in het dorpje waar we zouden overnachten. In the middle of nowhere, stoffig en desolaat. Maar het straalde zulk een rust uit, bevrijd van alle moderniteiten waar wij vertouwd mee zijn. Ik vond het er geweldig.
De tweede dag was de mooiste van de hele reis. We hebben lagunes bezocht in de kleuren rood, blauw, groen, wit en geel waarover honderden flamingo's de wacht hielden. We hebben een stenen boom gezien en urenlang door woestijnen gereden, omringd door eeuwenoude bergen. Het is haast onmogelijk om de pracht van die natuur daar op een hoogte van 4500 meter te beschrijven. Het was onwerkelijk. Alsof je op de maan of op mars of zo was.
Na een nacht in de woestijn zijn we 's ochtends om half vijf opgestaan om geisers te gaan bekijken, te baden in een warmwaterbron en een prachtige groene lagune aan de voet van een vulkaan te gaan bezoeken.
Deze reis in het zuiden van Bolivia is ongetwijfeld de mooiste reis die ik ooit heb gemaakt. Het toont weer een heel ander beeld van dit land, dat zo ongelooflijk veel schoonheid herbergt. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik van Bolivia ga houden. Van haar uitzichten, haar gemoedelijke kabbelen, haar vriendelijke mensen en haar oneindige mogelijkheden. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik geniet.
Ik wens iedereen heb beste voor 2009, daar in het verre, koude en besneeuwde België. Zoals jullie lezen gaat het me hier zeer goed. Un grande beso para todos!

La Bolivianita

Ps: zoals sommigen onder jullie misschien wel weten, ben ik de 18e januari jarig. Mocht iemand de nood voelen mij een cadeautje te geven, vraag vader maar naar mijn rekeningnummer. Hij zal het met alle plezier geven, aangezien ik het geld er hier langs ramen en deuren naar buiten smijt:D.

ciao!